โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร

เนื้อเพลง: รักเธอ อัลบั้ม: Living in C Major ดู เนื้อเพลง ทุกเพลงของ โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร

เคยไหมบางทีที่เธอต้องการพูดอะไรออกไป เคยไหมบางทีคำพูดมันไม่ยอมตรงกันกับใจ ทั้งที่พยายาม และไม่ว่าจะเตรียมตัวสักขนาดไหน เหมือนฉันอย่างที่กำลังเผชิญหน้าความเป็นจริง และถึงแม้ข้างในพยายามพูดออกไปให้หมดทุกสิ่ง อย่างที่ตั้งใจ แต่(ว่า)มันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยสักเท่าไหร่ เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก็หายไป อ่านปากของฉันนะว่า... อยากจะพูดอีกครั้งว่า และจะเป็นอย่างนี้ กับเธอไม่ว่านานสักเท่าไหร่ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ... ตลอดไป ฉันรู้ดีว่าบางทีมันก็ดูเหมือนน่ารำคาญ แต่ฉันจะพยายามที่จะพูดออกไปให้หมดทุกสิ่ง ให้หมดทั้งหัวใจ แต่(ว่า)มันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยสักเท่าไหร่ เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก็หายไป อ่านปากของฉันนะว่า... อยากจะพูดอีกครั้งว่า และจะเป็นอย่างนี้ กับเธอไม่ว่านานสักเท่าไหร่ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ... ตลอดไป แต่(ว่า)มันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยสักเท่าไหร่ เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก็หายไป อ่านปากของฉันนะว่า... อยากจะพูดอีกครั้งว่า และจะเป็นอย่างนี้ กับเธอไม่ว่านานสักเท่าไหร่ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ... ตลอดไป จะย้ำในคำๆนี้ ว่ารักเธอ ไม่ยอมรักใคร

 

หุๆๆๆๆ มันน้ำเน่ามากเลยทีเดียว แต่ก้อน่ารักเหมาะกะวาเวนไทน์มากกกกกกก

ยิ่งโต๋เป็นคนร้องยิ่งน่ารักเข้าไปหญ่ายเรยหง่ะ

อ่านปากของชั้นนะ ว่า"ร้ากกกกเธออออ"

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ ปีนี้ก้อยังโสดเหมือนเดิม...555

ก้ออ่านะ  ช่วยไม่ได้  คิดซะว่ายังไม่ถึงเวลาของเราละกานนน

Christianเชื่อเรื่องSoul mateใช่ม้า..มันก้อคล้ายๆกะเนื้อคู่อ่ะ

ใครซักคนที่Godสร้างมาเพื่อเรา..โรแมนติกดีนะ

 

เมื่อวันก่อนไปงานแต่งงานพี่ที่โบสถ์มา โคตรซึ้งเลยอ่ะT_T

อิจฉาสุดๆ อยากได้แบบนี้บ้าง

ถ้าคนที่พระเจ้าเลือกให้ดีอย่างนี้..ก้อดีเราจะได้ไม่ต้องเลือกเอง แบบผิดๆถูก

พี่เค้าบอกว่าเราPrayบอกสเป็คกะGodได้นะ

(แต่ที่จริงGodเค้ารู้อยู่แล้วละ ก้อเค้าสร้างเรามานิ)

อืมมม...ถ้างั้นลองบ้างดีกว่าเนอะ เหอเหอ

เป็นความเพ้อเจ้อของสาวโสดในว้นวาเลนไทน์...นิสนึงงงง

 

Specเราเป็นไงน้อ...มันไม่ใช่เรื่องความสูง,สีผิว,รูปร่าง หรืออะไรแบบนั้นหรอก

เรื่องแบบนั้นมันไม่ได้สำคัญเท่าไร

ที่อยากได้จริงๆ คือคนที่รักGod และรักเรา

เลี่ยนไม้ล่ะ เด๋วจะอธิบายให้ฟัง

 

เรื่องรักGod..ไม่ได้กระแดะ แต่มันเป็นเรื่องสำคัญ

คนที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ควรมีความเชื่อและทัศนคติ รวมถึงเป้าหมายเดียวกัน

ถึงจะอยู่ร่วมกันได้

ถ้าเรื่องแบบนี้ยังไม่เหมือนกัน เราก้อไม่คิดว่าจะอยู่ร่วมกันได้ดี

เพราะฉะนั้น สำหรับเรา Love me, Love my God.

 

เคยดูเรื่อง Love Actuallyไหม

ประโยคที่ว่า to me, you're perfect..

เราชอบประโยคนี้มากกว่าI love youซะอีก

คนที่เราต้องการ คือคนที่เห็นว่าเราดี และมีค่าเสมอ

คนที่ไม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับใคร

คนที่รักเราที่เราเป็นเราจริงๆ

คนที่เห็นความสำคัญของเรา

คนที่รู้สึกว่า สำหรับเขาแล้ว...เราสวย555

คนแบบนี้แหละที่เราต้องการ

 

เห็นชาวบ้านเค้าควงกันในวันวาเลนไทน์ ถามว่าเหงาไหม

คำตอบก็คือ "เหงาดิ"

แต่ถ้าต้องมีความรักที่ทำให้เศร้า

ความรักที่ไม่มั่นคง ไม่ยั่งยืน

ความรักที่ไม่ได้ทำให้เกิดสิ่งดีๆในชีวิต

เรายินดีรอ...ดีกว่า

 

เพราะฉะนั้น คุณSoul mateในอนาคต

รอก่อนนะ แล้วเราคงได้เจอกัน

อย่าพึ่งชิงเลือกใครไปก่อนล่ะ

รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีนะจ้ะ^_^

ไว้เจอกัน ในอนาคต..................God bless you ja

 

 

 

ที่จริงก็เป็นเรื่องดีที่ไม่ค่อยมีใครมาดูบล็อก เพราะเราจะได้ระบายได้เต็มที่

ที่ผ่านมาอาจมีคนสงสัยว่าทำไมเราดูเนือยๆ ไม่ค่อยสนใจเรื่องเรียน เรื่องงาน ฯลฯ

ดูไม่เหมือนกับที่เคยเป็นมา

 

ง่ายมาก เพราะชีวิตมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วไง...

ช่วงที่ผ่านมา มีคนใกล้ตัวเราเดินหายออกไปจากชีวิตของเรา 2-3 คน

คนใกล้ตัว ที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเรา

เค้าบอกว่า ไม่ใช่ความผิดของเรา ไม่ใช่เราเป็นต้นเหตุ

ที่เค้าไป เพราะความต้องการของตัวเขาเอง เพราะปัญหาส่วนตัวของตัวเอง

พวกเธอ 3 คน ล้วนแล้วแต่มีปัญหาของตัวเอง

เค้าคิดว่า คนรอบตัวเรามีมากมาย คงไม่เป็นไรถ้าเค้าจะไม่อยู่...

เค้าเห็นว่า เค้าคงเป็นแค่ 1 คนในนั้น เราคงไม่รู้สึกอะไร

 

แค่เคยคิดบ้างไหม แม้เราจะไม่ค่อยพูดอะไร แต่เราก็รักคนใกล้ตัวเราทุกคนนะ

และรู้สึกเสียใจทุกครั้ง ถ้าไม่ได้เจอใคร

เธอไม่คิดถึงจิตใจเราเลย เธอไม่รู้เหรอว่าเราจะเสียใจ

เธอบอกว่า เราไม่ได้ทำผิดอะไร อย่าเสียใจเพราะเธอ

แล้วเราจะทำได้ยังไง

เราโทษตัวเองทุกครั้ง ที่มีคนหายออกไปจากชีวิตของเรา

1 คน...2คน..3คน

ทำไมเหรอ เราทำผิดอะไร บอกเรามาหน่อยสิ ทำไพวกเธอถึงตัดสินใจกันอย่างนี้

เราเจ็บนะ รู้ไหม เข้าใจบ้างไหม เธอทิ้งเราไว้ให้จมกับความเจ็บปวดอ่ะ

แล้วพวกเธอจะให้เราทำยังไง....

เราจะมีชีวิตเหมือนเดิมได้ยังไง จะยิ้ม จะทำงาน จะมีชีวิตเหมือนเมื่อก่อนได้ยังไงในเมื่อส่วนนึงในชีวิตเราหายไปแบบนี้

ใครช่วยบอกที ว่าเราควรทำยังไง

 

อีกเรื่องนึง...

วันนี้พึ่งรู้ความจริงว่า ความเศร้าของเราส่งผลถึงเพื่อนอีกคนนึง

โดยที่เราไม่ได้รู้สึกตัว

เค้าไม่รู้ว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับเรา เค้ารู้แต่ว่า ช่วงนี้เราทำตัวไม่เหมือนเดิม

ไม่มีความรับผิดชอบ ไม่สนใจสิ่งรอบตัว

มันทำให้เขาเสียใจและ...เราคิดว่า เค้าคงไม่อยากเป็นเพื่อนเราอีกต่อไปแล้ว

ถ้าเราไม่ได้อ่านสเปซเค้าวันนี้ เราก็คงไม่รู้

เรามัวแต่จมกับเรื่องของตัวเอง ทำร้ายจิตใจคนรอบข้าง

รู้สึกตัวเองน่ารังเกียจเหลือเกิน

ขอโทษนะ...เราไม่รู้จะขอโทษแกยังไง

ตอนนี้เราเจอหลายเรื่องจริงๆ แต่เราบอกแกไม่ได้ เราไม่รู้จะอธิบายยังไง

เราเสียใจที่ทำให้แกรู้สึกไม่ดี เสียใจที่เอาเปรียบแกเพราะเราไม่ตั้งใจทำงาน(มัวแต่เศร้า)

เราไม่รู้ว่าแกยังจะมาอ่านสเปซนี้อยู่หรือเปล่า แต่ถ้าเข้ามา อยากให้แกรู้ว่าเราขอโทษนะ...

 

 

 

 

อ้วนๆๆๆๆๆๆๆ เจอปีใหม่+ไปเชียงใหม่ ซัดไป2ใหม่เลยอ้วนขึ้นเกือบ4กิโล

หลังจากdietตอนปี2เทอม2แล้วก้อไม่เคยอ้วนpeakถึงขั้นนี้เรย

มะหวายๆ หยั่งงี้เด๋วไปงานแต่งงานอ.กอล์ฟไม่ได้อ่ะ ต้องลดๆๆๆ

 

9/1/07

กินข้าวเหมือนเดิม แต่กินข้าวเย็นตอนห้าโมงเย็น

ตอนกลางคืน วิ่ง+เต้นบ้าบอครึ่งชั่วโมงแล้วก้อทำกายบริหารเล็กน้อย

 

10/1/07

เช้า แคนตาลูป1ชิ้น

เที่ยง ลาบวุ้นเส้น 1 จาน กะกะหลำปลี

ตอนบ่ายดันเป็นวันเกิดแพรวาอ่ะ เลยกินเค้กฝีมือตัวเองไป1ชิ้น

เย็น สาลี่ 1 ลูก

 

11/1/07

เช้ามาก้อออกกำลังกาย พยายามจะทำเหมือนตอนวันอังคาร

แต่มันเหนื่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกอ่า

ไม่น่าเชื่อเรยอ่ะ วันอังคารครึ่งชม.ยังขำๆแต่วันนี้มันเมื่อยมากอ่ะ

อยากเลิกกลางครันแต่เค้าบอกว่าถ้าทำไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมันจะไม่มีผลอ่ะ

กลั้นใจเกือบตายยย

 

เช้า แกงจืดวุ้นเส้น 1 ชาม

เที่ยง ลาบวุ้นเล้น (อีกระ)

เย็น ฝรั่ง 1 ลูก

 

เด๋วค่อยมาอัพต่อ

และแล้วในที่สุดก้อถึงเวลาที่กะเหรี่ยงคนนี้จะได้ออกนอกประเทศกะเค้าซะที

หลังจากให้พี่ๆนำไปหลายขุม เหอเหอ

จิงๆเมืองนอกเมืองนานี่ก้อไปมาหลายอยู่นะ

แต่มีแต่ประเทศเพื่อนบ้านอ่ะ ลาว เขมร พม่า

พาสปอร์ดเนี่ยมีแต่ปอยเปต์(ไปโรงเกลือจ้ะ อย่าคิดมาก) น่าอายชะมัด

เครื่องบินก้อเคยนั่งตอน5ขวบ ไปเชียงใหม่ น่าเศร้าเจงๆ

แต่คราวนี้แหละ ได้ออกนอกประเทศแร้ววววว กริ๊ววววววว

 

เหยียบย่างไปสุวรรณภูมิตั้งกะตีห้าครึ่ง (ไฟล์ท 7โมงมั้ง)

สุวรรณภูมิก้อใหญ่ดีอ่ะนะ เดินเมื่อยเรย

แต่ไม่เข้าใจอย่างนึงว่าทำไมต้องเอาร้านduty free มาขวางทางเดินด้วยก็ไม่รู้ เกะกะทางเดินอ่ะ

น่าจะเอาไว้ซ้ายขวาให้เดินตรงกลางเหมือนดอนเมือง

ห้องน้ำสะอาดดีแต่เปลี่ยวชะมัด

สุวรรณภูมินี่ไกลเนอะ เด๋วนี้ถ้าไม่รักกันจริงไม่มีทางไปส่งที่สนามบินหรอก เหอเหอ

 

ระหว่างรอที่gate เริ่มเห็นเค้าความสยองเมื่อกรุ๊ปทัวร์จีนกลุ่มใหญ่เข้ามาทำลายความสงบ ควักข้าวกล่องมากินซะงั้น

คุยกันเสียงดังเหมือนจะให้ได้ยินถึงแผ่นดินใหญ่ ท่าทางในเครื่องคงไม่สงบซะแล้ว...

จริงดังคาด พอขึ้นเครื่องก้อเมาท์กันสนั่น แถมรับไม่ได้สุดๆก้อตรงที่เค้า...

โอ้แม่เจ้า ขายถุยบนเครื่องบินเนี่ยนะ เหย เป็นอะไรที่แย่มากอ่ะ ไม่อยากจะจินตนาการ(-_-")

ต้องรีบๆหลับจะได้ไม่ต้องสนใจ...หลับไม่ลงอีกเพราะแอร์เอเชียมัน หนาววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

หลับๆตื่นๆตลอดทาง...

 

ซักสิบโมงครึ่งก้อถึงสิงคโปร์ สนามบินสวยดีมีดอกไม้เยอะแยะ รู้สึกจะเป็นสนามบินที่ดีที่สุดในเอเชียเรยนะ

ห้องนำเป็นอัตโนมัติทุกอย่าง มีน้ำยาทำความสะอาดที่รองนั่งด้วยอ่ะ (ฉีดใส่ทิชชู่แล้วเอาไปเช็ด)

แถมพอผ่านไปซักพักก้อกดชักโครกอัตโนมัติ คงกลัวคนลืมกดมั้ง...เออ ดีเหมือนกัน

 

ตรงด่านตรวจคนเข้าเมืองนี่เป็นอะไรที่กลัวมากกกกกกกกก

ด้วยความที่เปนกะเหรี่ยง กลัวชาวต่างชาติทุกชนิด

แบบว่าเห็นปุ๊บพูดไม่ออกเรย เหอเหอ ทีนี้เราก้อกลัวเค้าถามอ่ะ

แล้วถ้าตอบไม่ได้เค้าจะว่าเราพิรุษป่ะเนี่ย แงแง

ปรากฎว่าลุ้นตั้งนาน ไม่ถามไรเรย แถยทำหน้าขำๆอีกตะหาก สงสัยรู้มั้งว่าเราตื่นเต้น ว้า....

เสร็จแล้วก้อมีลุงจากโรงแรมมารับ

 

ระยะทางจากสนามบินชางฮีถึงOxford Hotel ประมาณ10กว่านาที

อยากรู้ละสิว่าถนนสิงคโปร์เป็นไง

ก้อจะตอบว่า "สวยและสะอาดมากกกกกกกก" อย่างที่เค้ารำลือกัน

ด้วยความที่ไม่มีเสาไฟฟ้า เรยปลูกต้นไม้ต้นใหญ่ได้เตมที่

ต้นไม้กะดอกไม้เพียบ แถมดูแลอย่างดี ขนาดเสาทางด่วนยังพยายามปลูกไม้เลื้อยให้มันคลุมเสาเรย อะไรจะขนาดนั้น

รถวิ่งไปทางแถบ East cost ซื่งเป็นศูนย์รวม activities กลางแจ้งประเภทต่างๆ เช่น ลานเล่นสเก็ตบอร์ด บ่อสำหรับสกีนำ ฯลฯ เพียบ

โรงแรมอยู่ในzoneถัดจาก shopping zone ถ้าให้เดาน่าจะเป็นzone ศิลปวัฒนธรรม มั้ง

เพราะมีแต่ Church กะ Museum กะ galleryหง่ะ

 

เหนื่อยๆเขียนเยอะ เด๋วมาต่อวันหลังนะ อ่านแล้วอย่าลืมเมนท์อ่ะจะได้มีกำลังใจ

 

 

 

 

A day like anyother day, why I have to walk that way.

At first I thought I was mistaken but...
There you know taking no mistaken.
When you know...that you see her.

ในวันที่เขาได้พบกับเธออีกครั้งนึง
ความรู้สึกลึกซึ้งก็เกิดขึ้นมาโดยทันทีที่ข้างใน
ช่างเหมือนวันเก่า เหมือนวันที่เค้านั่งเหม่อ วันที่เขาเจอกับเธอใหม่ๆ
และไม่เคยคาดคิดว่าไม่ได้เจอกันตั้งนานและเธอไม่เคยเลือนลานจากหัวใจ
ยังคง...แอบหลงรักเธอเหมือนวันก่อนๆ จนกดเก็บซ่อนไว้ไม่ไหว

เลยมีแค่คำถามโง่ๆ ปิดบังเรื่องที่ซ่อนในใจ
ไม่ได้ลึก ไม่ได้ซึ้ง ไม่ได้สมความคิดถึงที่เก็บไว้

สบายดีไหม จะไปทางไหน เดินมายังไง มากับใครหรือเปล่า
อยากจะพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด แต่ก็ไม่มีเรื่องที่จะพูดคุยได้ยาว
พยายามคิด คิดสักเท่าไร ก็วนกลับไปได้แค่คำถามเก่า
ก็ความรัก ความคิดถึงที่ลึกซึ้ง ถูกเปิดเผยจากใจเขา

I don't know what to say

I don't know what to say

I don't know what to say, but you know I still care....

แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกา
ทำเป็นมองท้องฟ้าและพูดออกมาว่าถึงเวลาที่ต้องไป
ทั้งที่ใจเขานั้นบอก ว่าจริงๆ เขานั้นอยากอยู่ ยืนเคียงคู่อยู่กับเธอใกล้ๆ
และไม่เคยคาดคิดว่าไม่ได้เจอกันตั้งนานน่ะเธอ ไม่เคยเลือนลานจากหัวใจ
ยังคงแอบหลงรักเธอเหมือนวันก่อนๆ จนกดเก็บซ่อนไว้ไม่ไหว

เลยมีแค่คำถามโง่ๆ ปิดบังเรื่องที่ซ่อนในใจ
ไม่ได้ลึก ไม่ได้ซึ้ง ไม่ได้สมความคิดถึงที่เก็บไว้...

สบายดีไหม จะไปทางไหน เดินมายังไง มากับใครหรือเปล่า
อยากจะพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด แต่ก็ไม่มีเรื่องที่จะคุยได้ยาว
พยายามคิด คิดสักเท่าไร ก็วนกลับไปได้แค่คำถามเก่า
ก็ความรัก ความคิดถึงที่ลึกซึ้ง ถูกเปิดเผยจากใจเขา...

สบายดีไหม จะไปทางไหน เดินมายังไง มากับใครหรือเปล่า
อยากจะพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด แต่ก็ไม่มีเรื่องที่จะคุยได้ยาว
พยายามคิด คิดสักเท่าไร ก็วนกลับไปได้แค่คำถามเก่า
ก็ความรัก ความคิดถึงที่ลึกซึ้ง ถูกเปิดเผยจากใจเขา...

 

............จี๊ดส์.................>_<

เรื่องดี

วันที่ 10-11 หยุดวันเข้าพรรษา กะอาสาฬหบูชา

วันที่ 13-14 โรงเรียนหยุดเพื่อไม่ให้รถติดช่วงรับปริญญา (สาธิตจุฬานี่แหละตัวการ)

ดังนั้นเรยเหลือวันพุธวันเดียว ทางโรงเรียนเรยเห็นว่าไม่รู้จะให้เด็กมาทำติ่งอะไรแค่วันเดียว เลยหยุดให้เด็กไปหลั่นหล้าซะงั้น

(อิจฉาเนอะ หยุดตั้ง9วันแน่ะ O_o)

ตอนแรกเค้าบอกว่าให้อาจารย์กะนิสิตหยุดด้วยอ่ะ เริงร่ากันทั้งโรงเรียนเรย555

เราก้อดีจายอ่ะเด่ะ เพราะปีนี้คนรู้จักรับปริญญาเยอะมาก ทีนี้เราก้อจะได้เริงร่าถ่ายรูปเต็มที่ กริ๊ววววววววว....ว..

 

เรื่องเศร้า

ไปๆมาๆ ทางโรงเรียนเห็นว่ามันชักจะสบายเกินไป ก้อเลยประกาศกร้าวว่าเด็กหยุดได้ แต่อาจารย์กะนิสิตต้องมาทำงานตามปกติ!!! โอ้วววววววว..........ม่ายยยยยยยT-T หยั่งงี้ก้ออดไปถ่ายรูปอ่ะดิ ฮืออออออออออ

 

เรื่องดีที่ซ่อนอยู่

อาจารย์เราไปอบรมค่ายลูกเสืออะรายก้อม่ายรู้ เรยจะไม่อยู่ เค้าเรยบอกว่าให้มาเซ็นชื่อตอนเช้า แล้วก้อนั่งทำงานที่ห้อง แต่จะแว่บไปถ่ายรูปก้อได้ตามใจ

 Oh my God!!! ขอบคุณพระเจ้ามากๆเรยกร๊าบบบบบ^_^